Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2010

Μου λείπεις

Λυσσομανάει ο βοριάς απ' έξω, βράζει το λιμάνι. Ο κόκκινος φάρος του, ο νοτινός, στέκει εκεί αγέρωχος, ανάβει σβήνει στα καθορισμένα του δευτερόλεπτα όπως κάθε νύχτα, μια κόκκινη τελεία μέσα στη μαυρίλα της θάλασσας. Πλάι του η μπούκα θεοσκότεινη σαν μήτρα κι απέναντί του ο αδελφός του που παραδόσθηκε στη μανία της κακοκαιρίας, λιγοψύχισε και δεν ανάβει πια το πράσινό του φέγγος.
Έσβησε ο πράσινος φάρος απόψε, παράδωσε το πνεύμα κι έμεινε το λιμάνι να στέκει εδώ μπροστά μου σαν κουτσό, σαν να 'χει χάσει την ισορροπία του και γέρνει.
Για να βγει το βαπόρι ασφαλώς, πήγε δίπλα στο φάρο το περιπολικό του λιμεναρχείου κι άναψε το δικό του, εκείνον που 'χει κατάκορφα, τον μπλε στριφογυριστό της καταδίωξης, για να τον βλέπει ο καπετάνιος και να κάνει κουμάντο. Μα σαν το βαπόρι έφυγε, φύγανε και οι λιμενικοί από την άκρη του μόλου κι έμεινε πάλι κουτσό το λιμάνι.
Ελπίζω αύριο να αντικαταστήσουνε την κουρασμένη λάμπα του πράσινου φάρου, τον έχω για παρέα τις νύχτες κι απόψε μου λείπει

4 σχόλια:

  1. μπράβο
    στις μικρές φωτεινές παρέες που σ΄εμπέουν έτσι όμορφα με την απουσία τους!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Poly omorfo...

    Pali tuxeros eisai! toulaxiston sou leipei kati pou ksereis oti tha antikatastathei!!!... kai eisai sigouros oti ekei uparxei ena faros pou sou kanei parea apo makria akoma kai dixws lampa...apla me thn uparksei tou xwris fws!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Γέμισε η οθόνη του μυαλού μου, εικόνες και συναισθήματα!!
    Καλή σου μέρα γείτονα

    ΑπάντησηΔιαγραφή