Ανάπτυξις!

Ο διατηρητέος κινηματογράφος Άττικα αποχαρακτηρίστηκε και κατεδαφίστηκε το 2008 δίχως να πάει κανένας κλάψας με ρεσώ να πενθήσει στα θεμέλια του. Η ανάπτυξις επέβαλε την κατεδάφιση του ιστορικού σινεμά για την ανέγερση πολυκαταστήματος.
Πολλοί ήταν οι άνθρωποι που αντιτάχθηκαν στην καταστροφή του ιστορικού κτηρίου προτείνοντας χίλιες δυο εναλλακτικές χρήσεις πολιτισμού αλλά όλοι λοιδωρήθηκαν, συκοφαντήθηκαν και βέβαια χαρακτηρίστηκαν μηδενιστές, τροχοπέδη στην ανάπτυξη της περιοχής και στην αύξηση της αξίας των γύρω ιδιοκτησιών.
Ο επενδυτής όμως αποδείχτηκε φούσκα όπως όλη η λογική της ανάπτυξης με την οποίαν κυβερνάται η Ελλάδα εδώ και δεκαετίες αλλά ακόμα και σήμερα που έχει πιάσει πάτο.
Και τώρα το χαντάκι του πρώην διατηρητέου κτίσματος χάσκει απειλώντας να ρουφήξει όλες τις γύρω πολυκατοικίες που εκκενώνονται εσπευσμένα.
Οι αναπτυξιολάγνοι όμως νίπτουν τας χείρας τους. 

Ωραίο απόγευμα. Πεντακάθαρη ατμόσφαιρα. Όλη η δυτική ακτογραμμή του νησιού αραχτή πάνω στο ασάλευτο Αιγαίο

Ώρες ώρες νιώθω πως ζω μέσα σ' ένα έργο τέχνης και μου ρχονται κλάματα από την ομορφιά.

Πώς να τη χορτάσεις τη ζωή;

Γι αυτό μονάχα αξίζει να γεννηθεί ένας άνθρωπος. Για να δει και να νιώσει τούτο το θαύμα

Η Άλωση της Κωσταντίας στις Πανεπιστημιακές εκδόσεις Κράιοβα

«Altérité et identité nationales: déconsruction et humour. Le cas de La Prise de Constantiasde Yannis Makridakis», Visages de l’autre dans les Balkans et ailleurs, sous la dir., de Mihaela Chapelan, Editura Universitaria, Craiova 2012, p. 132-146. 

Δηλαδή, «Εθνική ταυτότητα και ετερότητα: αποδόμηση και χιούμορ. Η περίπτωση της Άλωσης της Κωνστάντιας του Γιάννη Μακριδάκη, στον τόμο: Τα προσωπεία του άλλου στα Βαλκάνια κι αλλού , υπό τη διεύθ., της Μιχαέλα Σαπελάν, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις, Κράϊοβα, 2012, σ. 132-146.

Ευχαριστώ τον καθηγητή της Συγκριτικής Γραμματολογίας στο Τμήμα Γαλλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Α.Π.Θ. Γιώργο Φρέρη, ο οποίος συνέγραψε το άρθρο και φρόντισε να με ενημερώσει για την δημοσίευσή του.

Ψήφο για επαναδιαπραγμάτευση της Ευρώπης (2)

Βαδίζουμε ολοταχώς προς τις πιο ξεκάθαρες εκλογές της μεταπολίτευσης. Έπρεπε να έρθει το ΔΝΤ και να φέρει την εξαθλίωση για να γίνει ξεκάθαρα εμφανές αυτό που τόσα χρόνια ισχύει. Ότι τα δύο πρώην μεγάλα κόμματα εξουσίας δεν έχουν καμιά απολύτως πολιτική διαφορά και διαφωνία μεταξύ τους, πλην του ποιος κάθε φορά θα κατέχει και θα νέμεται τις θέσεις εξουσίας. Ότι τα διλήμματα τα οποία έθεταν εδώ και δεκαετίες και με αυτά συσπείρωναν το 80% των ψηφοφόρων γύρω τους ήταν πλαστά και πλάνα, με μόνο στόχο να εναλλάσσονται στην κυβέρνηση, να πλουτίζουν κάποιοι και να ρίχνουν και μερικά κοκαλάκια στους οπαδούς για να τους κρατούν ευχαριστημένους πελάτες τους.

Τώρα όμως οι Έλληνες πολίτες, άλλοι βλέποντας για πρώτη φορά στη ζωή τους από τόσο κοντά τον πάτο του βαρελιού κι άλλοι κολλημένοι σ' αυτόν δίχως ελπίδα γρήγορης ανάκαμψης, αντιλαμβάνονται πλέον ότι όλα όσα ζούσαμε τόσα χρόνια δικομματισμού, περισσότερο με κοκορομαχία για το πάνω χέρι στη λεηλασία της χώρας έμοιαζαν παρά με πολιτικό στίβο για την διακυβέρνηση πολιτισμένου κράτους.

Οι μόνοι που συνεχίζουν να κάνουν πως δεν το βλέπουν ή που πιθανότατα δεν μπορούν να αντιληφθούν πως τελείωσε η εποχή τους, είναι οι ίδιοι οι πολιτικοί των δύο αυτών κομμάτων (με τα εθνικιστικά αντιμνημονιακά παρακλάδια τους δεν υπάρχει λόγος να ασχοληθεί κανείς διότι αποτελούν κραυγές που θα σβήσουν μετεκλογικά και όχι σοβαρές πολιτικές προτάσεις).

Κι έρχονται πάλι οι ίδιοι αδιόρθωτοι πολιτικοί και ζητάνε την ψήφο μας με τους ίδιους ακριβώς τρόπους που έκαναν στο παρελθόν. Αυτοί που άσκησαν εξουσία επί πολλά έτη συναπτά και μας έφεραν στο σήμερα, αυτοί που υποστήριξαν με πάθος μια "ανάπτυξη" η οποία βρήκε τοίχο και μας κατέστρεψε, οι ίδιοι πάλι τώρα εμφανίζονται με άλλα πλαστά και πλάνα διλήμματα και επαγγέλλονται την πλήρη και τελειωτική καταστροφή βάζοντας στόχο τη συνέχιση, και μάλιστα με περισσότερη ένταση, της ίδιας και χειρότερης ισοπεδωτικής "ανάπτυξης", την οποίαν μας θέτουν και ως μοναδική διέξοδο από την οικονομική κρίση. Ζητούν δηλαδή την ψήφο μας για να ξαναλάβουν θέσεις εξουσίας και να συνεχίσουν, ως να μην τρέχει τίποτε, προς μια κατεύθυνση καταστροφής, η οποία στηρίζεται μονάχα στο ξεπούλημα των φυσικών πόρων της χώρας και στην εκπόρνευση της Ελλάδας προς απόκτηση γρήγορου χρήματος. Είναι τόσο μικροί και λίγοι δε, ώστε κανείς από αυτούς δεν έθεσε και προφανώς δεν έχει την δυνατότητα να σκεφτεί και να σχεδιάσει μια πραγματικά αναπτυξιακή πολιτική, τέτοια που να δίνει έμφαση στην ανάδειξη και τον σεβασμό των συγκριτικών πλεονεκτημάτων και των ιδιαιτεροτήτων της χώρας μας, κάθε τόπου της χωριστά, με σεβασμό στον άνθρωπο και στη φύση, με ουσιαστική στήριξη της μικρής και μεσαίας επιχειρηματικότητας και της παραγωγής και διάθεσης των εξαιρετικών προϊόντων της Ελλάδας, τα οποία είναι ικανά να κατακτήσουν την παγκόσμια αγορά.

Για άλλη μια φορά λοιπόν μας θέτουν πλάνα διλήμματα, όπως έκαναν εδώ και δεκαετίες διότι πρώτον δεν ξέρουν κάτι άλλο να πουν και δεύτερον δεν επιθυμούν να ξεκολλήσει η χώρα από τη μιζέρια της μετριότητας διότι θα χάσουν την πρωτοκαθεδρία.

Όσοι Έλληνες πολίτες έχουν αγανακτήσει από την υπάρχουσα κατάσταση στην οποίαν έχει περιέλθει η χώρα μας, όσοι μπορούν να αντιληφθούν ότι, παρόλη την πλάνα επιχειρηματολογία τους, μετά τις εκλογές έρχονται δυσβάσταχτα εκκαθαριστικά της εφορίας αλλά και νέα μέτρα εξαθλίωσης με στόχο να φύγει μεσοπρόθεσμα η ιδιοκτησία από τα χέρια των πολιτών της χώρας, όσοι νοιάζονται πραγματικά για την Ελλάδα και δεν θέλουν να τη δουν πόρνη της Ευρώπης, όσοι κατανοούν πως όταν οι Μνημονιακοί πολιτικοί λένε πως πρέπει να σωθεί χώρα εννοούν να σωθούν και να επιβιώσουν οι ίδιοι, οφείλουν να δώσουν το παρόν στις εκλογές της 6ης Μαίου και να καταψηφίσουν τα κόμματα του Μνημονίου και τα παρακλάδια τους, υποστηρίζοντας την Αριστερά για αλλαγή πορείας και για επαναδιαπραγμάτευση όχι των Μνημονίων αλλά της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως υπόσταση. Η αλλαγή έρχεται και στη Γαλλία και θα είναι ευχής έργο να αλλάξουμε κι εμείς ταυτόχρονα, να αναλάβουμε δράση από κοινού και να μετατρέψουμε την Ευρώπη σε Ένωση ανθρώπων και όχι χρηματιστών και τραπεζιτών.

Γιάννης Μακριδάκης

Ψήφο για επαναδιαπραγμάτευση της Ευρώπης

Τώρα που έκλεισαν οι υποψηφιότητες και είμαστε πλέον βέβαιοι ότι οι τοπικοί μας Βουλευτές ξαναζητούν την ψήφο μας, μπορούμε να πούμε δυο λόγια.

Ελπίδα Τσουρή. Πρώτη στο χωριό μα ουραγός στην πόλη. Κιχ δεν ακούστηκε από το στόμα της καθόλη την δραματική πορεία των τελευταίων δύο χρόνων, κατά την οποίαν υπήρξαν στιγμές που ακόμα και οι γλάστρες του κόμματος κάποιον λόγο άρθρωσαν, κάποιες αντιρρήσεις εξέφρασαν. Η δική μας φωνή στη Βουλή δεν είπε ποτέ τίποτα πλην μίας φοράς που αναρωτήθηκε εντός της Κοινοβουλευτικής ομάδας αν υπάρχει το Πασόκ, και βέβαια πλην της τοποθέτησής της για την υπερψήφιση του Μνημονίου 2, όταν πλέον τα εσωκομματικά πράγματα ήταν ξεκάθαρα. Κατά τα άλλα, άκου, βλέπε, σώπα. Ο μοναδικός τρόπος για να μην κακοκαρδίζεις κανέναν και για να είσαι έτοιμος να λάβεις θέση δίπλα στον νέο αρχηγό, είναι να μην έχεις άποψη πριν δεις κατά που γέρνει η ζυγαριά. 

Κι έτσι, πήρε τελικά θέση η κ. Τσουρή δίπλα στον Βενιζέλο κι άρχισε να μας λέει πως "με το Μνημόνιο είναι καλύτερα". Μας θέτει και διλήμματα: Ή ψηφίζετε Αντιμνημονικά και καταστρέφεται η χώρα ή ψηφίζετε Σαμαρά που είναι κωλοτούμπας ή ψηφίζετε εμάς και όλα στον κόσμο πάνε υπέροχα. Πολιτική επιχειρηματολογία υψηλού επιπέδου.

Κωστής Μουσουρούλης. Κανείς δεν ξέρει αν μιλά ως Βουλευτής ή ως εκπρόσωπος κάποιας πολυεθνικής. Διότι το μόνο που έχει να πει ο αναβαθμισμένος εσωκομματικά, μετά την ψήφο του στο Μνημόνιο 2, πολιτικός, είναι παραμύθια για "ανάπτυξη". Μετά από τόσα χρόνια δράσης "αναπτυξιακής", η οποία βέβαια έφερε τη χώρα σε αυτή την εξαθλίωση, το μόνο που έχει να προτείνει και το έχει κάνει και μότο του είναι "αντίδραση ανάπτυξης". Συνεχίζουμε δηλαδή και μάλιστα με περισσότερη ορμή, πάμε από το κακό στο χειρότερο, ή αλλιώς, αποτελειώνουμε την Ελλάδα και μαζί της και τη Χίο. Διότι οι προτάσεις "ανάπτυξης" που πρεσβεύει ο κ. Μουσουρούλης, όπως και όλο του το κόμμα αλλά και ο συνεταίρος τους το Πασόκ, είναι γνωστές και βαλμένες ήδη σε πρόγραμμα. Ξεπούλημα της χώρας, των φυσικών της πόρων, εκπόρνευση κάθε τόπου με προσδοκία γρήγορου χρήματος και καμία προοπτική πραγματικής ανάπτυξης, ήτοι θέσεις εργασίας ή μακροπρόθεσμης επένδυσης στις ιδιαιτερότητες και στα συγκριτικά πλεονεκτήματα του κάθε τόπου. Κι όλα αυτά ο κ. Μουσουρούλης τα διανθίζει και με τη σοβαροφάνεια του τεχνοκράτη και τα κάνει ακόμα πιο επικίνδυνα διότι τα παίρνουν οι παπαγάλοι και τα αναπαράγουν ο καθένας σύμφωνα με το προσωπικό του συμφέρον.

Γενικώς ο Βουλευτής προφανώς ονειρεύεται μια Ελλάδα και μια Χίο εργοστάσιο και οι παπαγάλοι του ονειρεύονται να αναλάβουν τις καντίνες.

Συμπέρασμα: 

Οι άνθρωποι της Χίου που έχουν αγανακτήσει από την υπάρχουσα κατάσταση στην οποίαν έχει περιέλθει η Ελλάδα, οι άνθρωποι που μπορούν να αντιληφθούν ότι μετά τις εκλογές έρχονται δυσβάσταχτα εκκαθαριστικά της εφορίας αλλά και νέα μέτρα εξαθλίωσης με στόχο να φύγει μεσοπρόθεσμα η ιδιοκτησία από τα χέρια των πολιτών της χώρας, οι άνθρωποι που αγαπούν πραγματικά το νησί μας και νοιάζονται γι αυτό, όσοι δεν θέλουν να δουν τη Χίο πόρνη της Ευρώπης μαζί με όλη την Ελλάδα, κι όσοι βέβαια νιώθουν ότι είναι άλλο πράγμα αυτό που εννοούμε εμείς κι άλλο, αντικρουόμενο με το δικό μας, αυτό που εννοούν οι πολιτικοί των κομμάτων του Μνημονίου ως σωτηρία της χώρας, οφείλουν να δώσουν το παρόν στις εκλογές της 6ης Μαίου και να καταψηφίσουν τα κόμματα του Μνημονίου και τα παρακλάδια τους, υποστηρίζοντας την Αριστερά για αλλαγή πορείας και για επαναδιαπραγμάτευση όχι των Μνημονίων αλλά της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως υπόσταση. Η αλλαγή έρχεται και στη Γαλλία και θα είναι ευχής έργο να αλλάξουμε κι εμείς ταυτόχρονα, να αναλάβουμε δράση από κοινού και να μετατρέψουμε την Ευρώπη σε Ένωση ανθρώπων και όχι χρηματιστών.

Μητέρα Φύση

Πρωτόγεννη η μια από τις γάτες μου μου έκανε τρία. Έξω απ' το κτήμα πήγε και τα γέννησε, κάπου αλλού σε μέρος κρυφό. Χτες μου 'φερε το πρώτο και το άφησε στα πόδια μου. Δεν κατάλαβα για ποιον λόγο το 'κανε αυτό, κι έφτιαξα μια φωλίτσα απλή, το 'βαλα μέσα αλλά αυτή δεν πήγε κοντά του, όλο γύρω γύρω γύριζε και μετά εξαφανίστηκε. Το πρωί το βρήκα νεκρό κι η νεαρή μάνα είχε φέρει στη φωλιά άλλα δυο υγιέστατα και καθόταν μαζί τους. Προφανώς δεν ήταν για να ζήσει το πρώτο της τέκνο και μου το παρέδωσε για να μην είναι κοντά στα άλλα και κακοφορμίσουν κι αυτά.
Το 'θαψα κάτω από τη μαντερινιά.
Σήμερα μια φίλη βρήκε άλλα δυο νεογέννητα πεταμένα σε έναν κάδο, τεκμήρια της ανθρώπινης βλακείας. Τα μάζεψε και τα βάλαμε κι αυτά μες στη φωλιά, κάτω από την μάνα. Εκείνη τα δέχτηκε αμέσως. Τώρα μεγαλώνει τέσσερα. Θαυμαστά τα έργα σου μητέρα φύση. 

Η μόνη ανάπτυξη

Η μόνη ανάπτυξη που υφίσταται πραγματικά είναι αυτή που φαίνεται στην παρακάτω φωτογραφία. Και μάλιστα έχει τρελούς ρυθμούς, άπιαστους από την πλαστή οικονομική πραγματικότητα του καπιταλισμού.
Η κολοκυθιά πριν από 20 μέρες ήταν απλά ένα σποράκι. Κι ακόμα δεν έχει πέσει, μένει εκεί, πάνω στο φυλλαράκι που ξεπετάχτηκε απ' αυτό, για να δείχνει το θαύμα της φύσης. Το φυτό θα μεγαλώσει, θα δώσει καρπούς και νέους σπόρους και μετά θα παραδοθεί στο χώμα.
Διότι κάθε άνοιξη τρέφει ένα φθινόπωρο και κάθε φθινόπωρο εγγυμονεί μιαν άνοιξη.