Ψήφο για επαναδιαπραγμάτευση της Ευρώπης (2)

Βαδίζουμε ολοταχώς προς τις πιο ξεκάθαρες εκλογές της μεταπολίτευσης. Έπρεπε να έρθει το ΔΝΤ και να φέρει την εξαθλίωση για να γίνει ξεκάθαρα εμφανές αυτό που τόσα χρόνια ισχύει. Ότι τα δύο πρώην μεγάλα κόμματα εξουσίας δεν έχουν καμιά απολύτως πολιτική διαφορά και διαφωνία μεταξύ τους, πλην του ποιος κάθε φορά θα κατέχει και θα νέμεται τις θέσεις εξουσίας. Ότι τα διλήμματα τα οποία έθεταν εδώ και δεκαετίες και με αυτά συσπείρωναν το 80% των ψηφοφόρων γύρω τους ήταν πλαστά και πλάνα, με μόνο στόχο να εναλλάσσονται στην κυβέρνηση, να πλουτίζουν κάποιοι και να ρίχνουν και μερικά κοκαλάκια στους οπαδούς για να τους κρατούν ευχαριστημένους πελάτες τους.

Τώρα όμως οι Έλληνες πολίτες, άλλοι βλέποντας για πρώτη φορά στη ζωή τους από τόσο κοντά τον πάτο του βαρελιού κι άλλοι κολλημένοι σ' αυτόν δίχως ελπίδα γρήγορης ανάκαμψης, αντιλαμβάνονται πλέον ότι όλα όσα ζούσαμε τόσα χρόνια δικομματισμού, περισσότερο με κοκορομαχία για το πάνω χέρι στη λεηλασία της χώρας έμοιαζαν παρά με πολιτικό στίβο για την διακυβέρνηση πολιτισμένου κράτους.

Οι μόνοι που συνεχίζουν να κάνουν πως δεν το βλέπουν ή που πιθανότατα δεν μπορούν να αντιληφθούν πως τελείωσε η εποχή τους, είναι οι ίδιοι οι πολιτικοί των δύο αυτών κομμάτων (με τα εθνικιστικά αντιμνημονιακά παρακλάδια τους δεν υπάρχει λόγος να ασχοληθεί κανείς διότι αποτελούν κραυγές που θα σβήσουν μετεκλογικά και όχι σοβαρές πολιτικές προτάσεις).

Κι έρχονται πάλι οι ίδιοι αδιόρθωτοι πολιτικοί και ζητάνε την ψήφο μας με τους ίδιους ακριβώς τρόπους που έκαναν στο παρελθόν. Αυτοί που άσκησαν εξουσία επί πολλά έτη συναπτά και μας έφεραν στο σήμερα, αυτοί που υποστήριξαν με πάθος μια "ανάπτυξη" η οποία βρήκε τοίχο και μας κατέστρεψε, οι ίδιοι πάλι τώρα εμφανίζονται με άλλα πλαστά και πλάνα διλήμματα και επαγγέλλονται την πλήρη και τελειωτική καταστροφή βάζοντας στόχο τη συνέχιση, και μάλιστα με περισσότερη ένταση, της ίδιας και χειρότερης ισοπεδωτικής "ανάπτυξης", την οποίαν μας θέτουν και ως μοναδική διέξοδο από την οικονομική κρίση. Ζητούν δηλαδή την ψήφο μας για να ξαναλάβουν θέσεις εξουσίας και να συνεχίσουν, ως να μην τρέχει τίποτε, προς μια κατεύθυνση καταστροφής, η οποία στηρίζεται μονάχα στο ξεπούλημα των φυσικών πόρων της χώρας και στην εκπόρνευση της Ελλάδας προς απόκτηση γρήγορου χρήματος. Είναι τόσο μικροί και λίγοι δε, ώστε κανείς από αυτούς δεν έθεσε και προφανώς δεν έχει την δυνατότητα να σκεφτεί και να σχεδιάσει μια πραγματικά αναπτυξιακή πολιτική, τέτοια που να δίνει έμφαση στην ανάδειξη και τον σεβασμό των συγκριτικών πλεονεκτημάτων και των ιδιαιτεροτήτων της χώρας μας, κάθε τόπου της χωριστά, με σεβασμό στον άνθρωπο και στη φύση, με ουσιαστική στήριξη της μικρής και μεσαίας επιχειρηματικότητας και της παραγωγής και διάθεσης των εξαιρετικών προϊόντων της Ελλάδας, τα οποία είναι ικανά να κατακτήσουν την παγκόσμια αγορά.

Για άλλη μια φορά λοιπόν μας θέτουν πλάνα διλήμματα, όπως έκαναν εδώ και δεκαετίες διότι πρώτον δεν ξέρουν κάτι άλλο να πουν και δεύτερον δεν επιθυμούν να ξεκολλήσει η χώρα από τη μιζέρια της μετριότητας διότι θα χάσουν την πρωτοκαθεδρία.

Όσοι Έλληνες πολίτες έχουν αγανακτήσει από την υπάρχουσα κατάσταση στην οποίαν έχει περιέλθει η χώρα μας, όσοι μπορούν να αντιληφθούν ότι, παρόλη την πλάνα επιχειρηματολογία τους, μετά τις εκλογές έρχονται δυσβάσταχτα εκκαθαριστικά της εφορίας αλλά και νέα μέτρα εξαθλίωσης με στόχο να φύγει μεσοπρόθεσμα η ιδιοκτησία από τα χέρια των πολιτών της χώρας, όσοι νοιάζονται πραγματικά για την Ελλάδα και δεν θέλουν να τη δουν πόρνη της Ευρώπης, όσοι κατανοούν πως όταν οι Μνημονιακοί πολιτικοί λένε πως πρέπει να σωθεί χώρα εννοούν να σωθούν και να επιβιώσουν οι ίδιοι, οφείλουν να δώσουν το παρόν στις εκλογές της 6ης Μαίου και να καταψηφίσουν τα κόμματα του Μνημονίου και τα παρακλάδια τους, υποστηρίζοντας την Αριστερά για αλλαγή πορείας και για επαναδιαπραγμάτευση όχι των Μνημονίων αλλά της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως υπόσταση. Η αλλαγή έρχεται και στη Γαλλία και θα είναι ευχής έργο να αλλάξουμε κι εμείς ταυτόχρονα, να αναλάβουμε δράση από κοινού και να μετατρέψουμε την Ευρώπη σε Ένωση ανθρώπων και όχι χρηματιστών και τραπεζιτών.

Γιάννης Μακριδάκης

Ψήφο για επαναδιαπραγμάτευση της Ευρώπης

Τώρα που έκλεισαν οι υποψηφιότητες και είμαστε πλέον βέβαιοι ότι οι τοπικοί μας Βουλευτές ξαναζητούν την ψήφο μας, μπορούμε να πούμε δυο λόγια.

Ελπίδα Τσουρή. Πρώτη στο χωριό μα ουραγός στην πόλη. Κιχ δεν ακούστηκε από το στόμα της καθόλη την δραματική πορεία των τελευταίων δύο χρόνων, κατά την οποίαν υπήρξαν στιγμές που ακόμα και οι γλάστρες του κόμματος κάποιον λόγο άρθρωσαν, κάποιες αντιρρήσεις εξέφρασαν. Η δική μας φωνή στη Βουλή δεν είπε ποτέ τίποτα πλην μίας φοράς που αναρωτήθηκε εντός της Κοινοβουλευτικής ομάδας αν υπάρχει το Πασόκ, και βέβαια πλην της τοποθέτησής της για την υπερψήφιση του Μνημονίου 2, όταν πλέον τα εσωκομματικά πράγματα ήταν ξεκάθαρα. Κατά τα άλλα, άκου, βλέπε, σώπα. Ο μοναδικός τρόπος για να μην κακοκαρδίζεις κανέναν και για να είσαι έτοιμος να λάβεις θέση δίπλα στον νέο αρχηγό, είναι να μην έχεις άποψη πριν δεις κατά που γέρνει η ζυγαριά. 

Κι έτσι, πήρε τελικά θέση η κ. Τσουρή δίπλα στον Βενιζέλο κι άρχισε να μας λέει πως "με το Μνημόνιο είναι καλύτερα". Μας θέτει και διλήμματα: Ή ψηφίζετε Αντιμνημονικά και καταστρέφεται η χώρα ή ψηφίζετε Σαμαρά που είναι κωλοτούμπας ή ψηφίζετε εμάς και όλα στον κόσμο πάνε υπέροχα. Πολιτική επιχειρηματολογία υψηλού επιπέδου.

Κωστής Μουσουρούλης. Κανείς δεν ξέρει αν μιλά ως Βουλευτής ή ως εκπρόσωπος κάποιας πολυεθνικής. Διότι το μόνο που έχει να πει ο αναβαθμισμένος εσωκομματικά, μετά την ψήφο του στο Μνημόνιο 2, πολιτικός, είναι παραμύθια για "ανάπτυξη". Μετά από τόσα χρόνια δράσης "αναπτυξιακής", η οποία βέβαια έφερε τη χώρα σε αυτή την εξαθλίωση, το μόνο που έχει να προτείνει και το έχει κάνει και μότο του είναι "αντίδραση ανάπτυξης". Συνεχίζουμε δηλαδή και μάλιστα με περισσότερη ορμή, πάμε από το κακό στο χειρότερο, ή αλλιώς, αποτελειώνουμε την Ελλάδα και μαζί της και τη Χίο. Διότι οι προτάσεις "ανάπτυξης" που πρεσβεύει ο κ. Μουσουρούλης, όπως και όλο του το κόμμα αλλά και ο συνεταίρος τους το Πασόκ, είναι γνωστές και βαλμένες ήδη σε πρόγραμμα. Ξεπούλημα της χώρας, των φυσικών της πόρων, εκπόρνευση κάθε τόπου με προσδοκία γρήγορου χρήματος και καμία προοπτική πραγματικής ανάπτυξης, ήτοι θέσεις εργασίας ή μακροπρόθεσμης επένδυσης στις ιδιαιτερότητες και στα συγκριτικά πλεονεκτήματα του κάθε τόπου. Κι όλα αυτά ο κ. Μουσουρούλης τα διανθίζει και με τη σοβαροφάνεια του τεχνοκράτη και τα κάνει ακόμα πιο επικίνδυνα διότι τα παίρνουν οι παπαγάλοι και τα αναπαράγουν ο καθένας σύμφωνα με το προσωπικό του συμφέρον.

Γενικώς ο Βουλευτής προφανώς ονειρεύεται μια Ελλάδα και μια Χίο εργοστάσιο και οι παπαγάλοι του ονειρεύονται να αναλάβουν τις καντίνες.

Συμπέρασμα: 

Οι άνθρωποι της Χίου που έχουν αγανακτήσει από την υπάρχουσα κατάσταση στην οποίαν έχει περιέλθει η Ελλάδα, οι άνθρωποι που μπορούν να αντιληφθούν ότι μετά τις εκλογές έρχονται δυσβάσταχτα εκκαθαριστικά της εφορίας αλλά και νέα μέτρα εξαθλίωσης με στόχο να φύγει μεσοπρόθεσμα η ιδιοκτησία από τα χέρια των πολιτών της χώρας, οι άνθρωποι που αγαπούν πραγματικά το νησί μας και νοιάζονται γι αυτό, όσοι δεν θέλουν να δουν τη Χίο πόρνη της Ευρώπης μαζί με όλη την Ελλάδα, κι όσοι βέβαια νιώθουν ότι είναι άλλο πράγμα αυτό που εννοούμε εμείς κι άλλο, αντικρουόμενο με το δικό μας, αυτό που εννοούν οι πολιτικοί των κομμάτων του Μνημονίου ως σωτηρία της χώρας, οφείλουν να δώσουν το παρόν στις εκλογές της 6ης Μαίου και να καταψηφίσουν τα κόμματα του Μνημονίου και τα παρακλάδια τους, υποστηρίζοντας την Αριστερά για αλλαγή πορείας και για επαναδιαπραγμάτευση όχι των Μνημονίων αλλά της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως υπόσταση. Η αλλαγή έρχεται και στη Γαλλία και θα είναι ευχής έργο να αλλάξουμε κι εμείς ταυτόχρονα, να αναλάβουμε δράση από κοινού και να μετατρέψουμε την Ευρώπη σε Ένωση ανθρώπων και όχι χρηματιστών.

Μητέρα Φύση

Πρωτόγεννη η μια από τις γάτες μου μου έκανε τρία. Έξω απ' το κτήμα πήγε και τα γέννησε, κάπου αλλού σε μέρος κρυφό. Χτες μου 'φερε το πρώτο και το άφησε στα πόδια μου. Δεν κατάλαβα για ποιον λόγο το 'κανε αυτό, κι έφτιαξα μια φωλίτσα απλή, το 'βαλα μέσα αλλά αυτή δεν πήγε κοντά του, όλο γύρω γύρω γύριζε και μετά εξαφανίστηκε. Το πρωί το βρήκα νεκρό κι η νεαρή μάνα είχε φέρει στη φωλιά άλλα δυο υγιέστατα και καθόταν μαζί τους. Προφανώς δεν ήταν για να ζήσει το πρώτο της τέκνο και μου το παρέδωσε για να μην είναι κοντά στα άλλα και κακοφορμίσουν κι αυτά.
Το 'θαψα κάτω από τη μαντερινιά.
Σήμερα μια φίλη βρήκε άλλα δυο νεογέννητα πεταμένα σε έναν κάδο, τεκμήρια της ανθρώπινης βλακείας. Τα μάζεψε και τα βάλαμε κι αυτά μες στη φωλιά, κάτω από την μάνα. Εκείνη τα δέχτηκε αμέσως. Τώρα μεγαλώνει τέσσερα. Θαυμαστά τα έργα σου μητέρα φύση. 

Η μόνη ανάπτυξη

Η μόνη ανάπτυξη που υφίσταται πραγματικά είναι αυτή που φαίνεται στην παρακάτω φωτογραφία. Και μάλιστα έχει τρελούς ρυθμούς, άπιαστους από την πλαστή οικονομική πραγματικότητα του καπιταλισμού.
Η κολοκυθιά πριν από 20 μέρες ήταν απλά ένα σποράκι. Κι ακόμα δεν έχει πέσει, μένει εκεί, πάνω στο φυλλαράκι που ξεπετάχτηκε απ' αυτό, για να δείχνει το θαύμα της φύσης. Το φυτό θα μεγαλώσει, θα δώσει καρπούς και νέους σπόρους και μετά θα παραδοθεί στο χώμα.
Διότι κάθε άνοιξη τρέφει ένα φθινόπωρο και κάθε φθινόπωρο εγγυμονεί μιαν άνοιξη.

  

Πού καταλήγουν οι ρουκέτες;;

Φίλη του μπλογκ μού έστειλε την πιο κάτω φωτογραφία με το σχόλιο: "Δες που καταλήγουν οι ρουκέτες"
Σε αυτό τον κόσμο του καπιταλισμού και της κατανάλωσης που ζούμε, όλα εκεί δεν καταλήγουν;
Ακόμα και οι άνθρωποι όταν γεράσουν, αντί να ονομάζονται σοφοί, ονομάζονται ναυάγια...

Η δεξιά τσέπη του ράσου

Η Στέλλα Μελιγκουνάκη, φωτογράφος από το Ηράκλειο της Κρήτης εκθέτει αυτές τις μέρες στην Πινακοθήκη Ηρακλείου σε ομαδική έκθεση φωτογραφίας την παραπάνω εικόνα, εμπνευσμένη από το βιβλίο "Η δεξιά τσέπη του ράσου" και της έχει δώσει τον ίδιο τίτλο.
Η φωτογραφία τραβήχτηκε σε μοναστήρι της Κρήτης

Για την πραγματική ανάπτυξη

Ο πρώτος άνθρωπος πάνω στον οποίον έπεσα σήμερα το πρωί πηγαίνοντας στο χωράφι ήταν ένας παράξενος ταξιδιώτης. Κρατούσε χάρτες από κείνους τους εξειδικευμένους και είχε ύφος μελετητή. Αφού πέσαμε ο ένας πάνω στον άλλον, δυο άνθρωποι μοναχοί τους μες στη φύση, είπαμε δυο κουβέντες. Κυριολεκτικά δυο. Αλλά με ξαναβάλανε σε σκέψεις.

Το τι του είπα εγώ δεν έχει καμιά απολύτως σημασία όσο οι κουβέντες που μου είπε εκείνος και σας τις παραθέτω αυτούσιες: 

"Η Χίος είναι μοναδικός τόπος, παράδεισος για τους γεωλόγους, έχει το παλαιοζωικό που δεν απαντάται πουθενά παρ' εκτός σε ένα πολύ μικρό κομμάτι στην Πάρνηθα. Εδώ είναι όλη η ιστορία της γης από γεννήσεώς της μέχρι σήμερα και την πατάτε"

Τι ήτανε να τον δω αυτόν τον άνθρωπο πρωί πρωί; Με σύγχισε με όσα μου φερε στο μυαλό. Ξαφνικά περάσαν από το νου μου μια προς μια όλες οι σκέψεις και οι εικόνες. 

Θυμήθηκα την έτοιμη μελέτη που έχουμε δημοσιεύσει στο Πελινναίο μαζί με τον Κώστα Μάγκο για την δημιουργία του παλαιοντολογικού πάρκου αμωνιτών στον Κορακάρη, την ημερίδα που κάναμε με προσκεκλημένο τον καθηγητή Τσελεπίδη που έχει διδακτορικό ειδικά πάνω στα απολιθώματα των αμωνιτών της Χίου, τα παλαιότερα που απαντώνται στον ελλαδικό χώρο, θυμήθηκα την ιστορία των απολιθωμάτων μαστοδόντων στα Κεραμεία, εκεί που σχεδιάζεται αναπτυξιακό καζίνο, θυμήθηκα ότι αυτά τα απολιθώματα είχαν φύγει κάποτε για μελέτη στο Πανεπιστήμιο του Μέινζ στη Γερμανία κι επέστρεψαν μετά από πολλές προσπάθειες ανθρώπων, δίκην Ελγινείων, στο Παλαιοντολογικό Μουσείο Αθηνών όπου και φυλάσσονται. Και τόσες κουβέντες και συζητήσεις με ειδικούς για την παγκόσμια μοναδικότητα των χωμάτων του νησιού μας θυμήθηκα.

Κι ύστερα μου πέρασε από το νου η φτήνια μας και η ανεπάρκειά μας. Ότι κανένας μα κανένας και ποτέ δεν έβαλε μπροστά ένα αναπτυξιακό σχέδιο βασισμένο στον σεβασμό και την ανάδειξη όλης αυτής της παγκόσμιας αποκλειστικότητας. Απεναντίας, πολλοί, από δημοσιογράφους μέχρι πολίτες μέχρι την Διοίκηση του νησιού, το μόνο που κάνουν είναι να προπαγανδίζουν, να προσκαλούν και να καλωσορίζουν κάθε επίδοξο επενδυτή που έρχεται να μαγαρίσει το νησί μας και να εκπορνεύσει τους πόρους του και τα πλούτη του, να ξεκάνει όλες μας τις ιδιαιτερότητες, τις μοναδικότητες και τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα έναντι άλλων τόπων, να μας ισοπεδώσει. Την ισοπεδωτική ανάπτυξη του γρήγορου κέρδους όλοι την θέλησαν, ακόμα και σήμερα που οι αναπτυξιακές τους πολιτικές οδήγησαν στην πτώχευση, αντί να αναλογιστούν τις ευθύνες τους και να αλλάξουν μυαλά, παρόμοια και πιο σκληρή ανάπτυξη πρεσβεύουν. Και συνεχίζουν να αποκαλούν μηδενιστές και τροχοπέδη στην ανάπτυξη όσους ανθρώπους σκέφτονται με γνώμονα τον σεβασμό στις ιδιαιτερότητες του τόπου και προτείνουν στόχους μακροπρόθεσμους και ήπιους, εναλλακτικού και ποιοτικούς.

Στην Ελλάδα και βέβαια στη Χίο εδώ και μερικές δεκαετίες κυριαρχούν αυτοί που έχουν στόχο να αρμέξουν τον τόπο προς ίδιον όφελος. Αλαζόνες και μικρόνοες που δεν νιώθουν την τιποτένια ύπαρξη του ανθρώπου αλλά νομίζουν εαυτούς κυρίαρχους του σύμπαντος, το οποίο βέβαια θα τελειώσει μαζί τους, δεν θα υπάρχει μετά από αυτούς. Γι αυτό σκέφτονται και πράττουν έτσι. 

Κάνω έκκληση για μια ακόμα φορά στους Διοικούντες τον τόπο μας. Δώστε σημασία στη Χίο, αφήστε κατά μέρος τα σχέδια της καταστροφής και του εύκολου πλουτισμού, έτσι κι αλλιώς οι εποχές αυτές έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί, μην ξεπουλάτε τα μοναδικά στον πλανήτη χώματά μας σε εκπορνευτές επενδυτές, καλέστε ανθρώπους με γνώση επί των ειδικών θεμάτων του τόπου μας και κάντε σχέδιο δράσης και μακροπρόθεσμης επένδυσης. Θέλετε να κάνουμε μια καταμέτρηση ιδιαιτεροτήτων και μοναδικοτήτων του τόπου για να πειστείτε πόσο σπάνιος είναι και πόσες προοπτικές υγιούς ανάπτυξης έχει, κάποιες από τις οποίες μπορούν να έχουν και άμεση απόδοση κερδών;  Αν θέλετε να αφήσετε κάτι σημαντικό πίσω σας και να μην σας βρίζουν οι επόμενοι κάτοικοι αυτού του τόπου. Η κρίση αξιών και χρήματος, η οποία διανύουμε σάς δίνει μοναδική ιστορική ευκαιρία. Αρπάξτε την.

Γιάννης Μακριδάκης

ΥΓ

Εκείνο το πάρκο απολιθωμάτων αμωνιτών στον Κορακάρη (ισάξιο με το απολιθωμένο δάσος της Λέσβου), το οποίο σχεδιάσαμε με κάθε λεπτομέρεια και δημοσιεύσαμε στο Πελινναίο, είναι μια έτοιμη επένδυση που μπορεί να είναι έτοιμη και να δουλέψει σε δυο χρόνια, να δώσει εργασία και σε πέντε ανθρώπους και να προσελκύσει χιλιάδες επισκέπτες στο νησί. Η πρόταση είναι έτοιμη και το υλικό μοναδικό στον κόσμο. Αντί όμως να την εξετάσει ο Δήμος ή η Περιφέρεια, προτιμούν μέχρι στιγμής να κωφεύουν, να κάνουν ότι δεν ξέρουν τίποτε, με αποτέλεσμα να μην έχουν ούτε καν περιφράξει τον χώρο για να τον προφυλάξουν από τις οπλές των κατσικιών που καταστρέφουν τα απολιθώματα σκαρφαλώνοντας στους τρεις κόκκινους βράχους του Κορακάρη που τα φιλοξενούν.

Κι ύστερα θέλουμε ανάπτυξη και ανεμογεννήτριες. Είναι ντροπή μας αυτή η κατάντια. 

Κύριε Γανιάρη, κύριε Λαμπρινούδη, κύριοι υποψήφιοι Βουλευτές, σας παρακαλώ κάντε κάτι να αλλάξουμε προσέγγιση και να πάμε μπροστά τον τόπο μας με πραγματική και όχι καταστροφική ανάπτυξη. Είμαι στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε πληροφορία και βοήθεια για ενέργειες προς αυτή την κατεύθυνση.

Ευχαριστώ.