Πού καταλήγουν οι ρουκέτες;;

Φίλη του μπλογκ μού έστειλε την πιο κάτω φωτογραφία με το σχόλιο: "Δες που καταλήγουν οι ρουκέτες"
Σε αυτό τον κόσμο του καπιταλισμού και της κατανάλωσης που ζούμε, όλα εκεί δεν καταλήγουν;
Ακόμα και οι άνθρωποι όταν γεράσουν, αντί να ονομάζονται σοφοί, ονομάζονται ναυάγια...

Η δεξιά τσέπη του ράσου

Η Στέλλα Μελιγκουνάκη, φωτογράφος από το Ηράκλειο της Κρήτης εκθέτει αυτές τις μέρες στην Πινακοθήκη Ηρακλείου σε ομαδική έκθεση φωτογραφίας την παραπάνω εικόνα, εμπνευσμένη από το βιβλίο "Η δεξιά τσέπη του ράσου" και της έχει δώσει τον ίδιο τίτλο.
Η φωτογραφία τραβήχτηκε σε μοναστήρι της Κρήτης

Για την πραγματική ανάπτυξη

Ο πρώτος άνθρωπος πάνω στον οποίον έπεσα σήμερα το πρωί πηγαίνοντας στο χωράφι ήταν ένας παράξενος ταξιδιώτης. Κρατούσε χάρτες από κείνους τους εξειδικευμένους και είχε ύφος μελετητή. Αφού πέσαμε ο ένας πάνω στον άλλον, δυο άνθρωποι μοναχοί τους μες στη φύση, είπαμε δυο κουβέντες. Κυριολεκτικά δυο. Αλλά με ξαναβάλανε σε σκέψεις.

Το τι του είπα εγώ δεν έχει καμιά απολύτως σημασία όσο οι κουβέντες που μου είπε εκείνος και σας τις παραθέτω αυτούσιες: 

"Η Χίος είναι μοναδικός τόπος, παράδεισος για τους γεωλόγους, έχει το παλαιοζωικό που δεν απαντάται πουθενά παρ' εκτός σε ένα πολύ μικρό κομμάτι στην Πάρνηθα. Εδώ είναι όλη η ιστορία της γης από γεννήσεώς της μέχρι σήμερα και την πατάτε"

Τι ήτανε να τον δω αυτόν τον άνθρωπο πρωί πρωί; Με σύγχισε με όσα μου φερε στο μυαλό. Ξαφνικά περάσαν από το νου μου μια προς μια όλες οι σκέψεις και οι εικόνες. 

Θυμήθηκα την έτοιμη μελέτη που έχουμε δημοσιεύσει στο Πελινναίο μαζί με τον Κώστα Μάγκο για την δημιουργία του παλαιοντολογικού πάρκου αμωνιτών στον Κορακάρη, την ημερίδα που κάναμε με προσκεκλημένο τον καθηγητή Τσελεπίδη που έχει διδακτορικό ειδικά πάνω στα απολιθώματα των αμωνιτών της Χίου, τα παλαιότερα που απαντώνται στον ελλαδικό χώρο, θυμήθηκα την ιστορία των απολιθωμάτων μαστοδόντων στα Κεραμεία, εκεί που σχεδιάζεται αναπτυξιακό καζίνο, θυμήθηκα ότι αυτά τα απολιθώματα είχαν φύγει κάποτε για μελέτη στο Πανεπιστήμιο του Μέινζ στη Γερμανία κι επέστρεψαν μετά από πολλές προσπάθειες ανθρώπων, δίκην Ελγινείων, στο Παλαιοντολογικό Μουσείο Αθηνών όπου και φυλάσσονται. Και τόσες κουβέντες και συζητήσεις με ειδικούς για την παγκόσμια μοναδικότητα των χωμάτων του νησιού μας θυμήθηκα.

Κι ύστερα μου πέρασε από το νου η φτήνια μας και η ανεπάρκειά μας. Ότι κανένας μα κανένας και ποτέ δεν έβαλε μπροστά ένα αναπτυξιακό σχέδιο βασισμένο στον σεβασμό και την ανάδειξη όλης αυτής της παγκόσμιας αποκλειστικότητας. Απεναντίας, πολλοί, από δημοσιογράφους μέχρι πολίτες μέχρι την Διοίκηση του νησιού, το μόνο που κάνουν είναι να προπαγανδίζουν, να προσκαλούν και να καλωσορίζουν κάθε επίδοξο επενδυτή που έρχεται να μαγαρίσει το νησί μας και να εκπορνεύσει τους πόρους του και τα πλούτη του, να ξεκάνει όλες μας τις ιδιαιτερότητες, τις μοναδικότητες και τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα έναντι άλλων τόπων, να μας ισοπεδώσει. Την ισοπεδωτική ανάπτυξη του γρήγορου κέρδους όλοι την θέλησαν, ακόμα και σήμερα που οι αναπτυξιακές τους πολιτικές οδήγησαν στην πτώχευση, αντί να αναλογιστούν τις ευθύνες τους και να αλλάξουν μυαλά, παρόμοια και πιο σκληρή ανάπτυξη πρεσβεύουν. Και συνεχίζουν να αποκαλούν μηδενιστές και τροχοπέδη στην ανάπτυξη όσους ανθρώπους σκέφτονται με γνώμονα τον σεβασμό στις ιδιαιτερότητες του τόπου και προτείνουν στόχους μακροπρόθεσμους και ήπιους, εναλλακτικού και ποιοτικούς.

Στην Ελλάδα και βέβαια στη Χίο εδώ και μερικές δεκαετίες κυριαρχούν αυτοί που έχουν στόχο να αρμέξουν τον τόπο προς ίδιον όφελος. Αλαζόνες και μικρόνοες που δεν νιώθουν την τιποτένια ύπαρξη του ανθρώπου αλλά νομίζουν εαυτούς κυρίαρχους του σύμπαντος, το οποίο βέβαια θα τελειώσει μαζί τους, δεν θα υπάρχει μετά από αυτούς. Γι αυτό σκέφτονται και πράττουν έτσι. 

Κάνω έκκληση για μια ακόμα φορά στους Διοικούντες τον τόπο μας. Δώστε σημασία στη Χίο, αφήστε κατά μέρος τα σχέδια της καταστροφής και του εύκολου πλουτισμού, έτσι κι αλλιώς οι εποχές αυτές έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί, μην ξεπουλάτε τα μοναδικά στον πλανήτη χώματά μας σε εκπορνευτές επενδυτές, καλέστε ανθρώπους με γνώση επί των ειδικών θεμάτων του τόπου μας και κάντε σχέδιο δράσης και μακροπρόθεσμης επένδυσης. Θέλετε να κάνουμε μια καταμέτρηση ιδιαιτεροτήτων και μοναδικοτήτων του τόπου για να πειστείτε πόσο σπάνιος είναι και πόσες προοπτικές υγιούς ανάπτυξης έχει, κάποιες από τις οποίες μπορούν να έχουν και άμεση απόδοση κερδών;  Αν θέλετε να αφήσετε κάτι σημαντικό πίσω σας και να μην σας βρίζουν οι επόμενοι κάτοικοι αυτού του τόπου. Η κρίση αξιών και χρήματος, η οποία διανύουμε σάς δίνει μοναδική ιστορική ευκαιρία. Αρπάξτε την.

Γιάννης Μακριδάκης

ΥΓ

Εκείνο το πάρκο απολιθωμάτων αμωνιτών στον Κορακάρη (ισάξιο με το απολιθωμένο δάσος της Λέσβου), το οποίο σχεδιάσαμε με κάθε λεπτομέρεια και δημοσιεύσαμε στο Πελινναίο, είναι μια έτοιμη επένδυση που μπορεί να είναι έτοιμη και να δουλέψει σε δυο χρόνια, να δώσει εργασία και σε πέντε ανθρώπους και να προσελκύσει χιλιάδες επισκέπτες στο νησί. Η πρόταση είναι έτοιμη και το υλικό μοναδικό στον κόσμο. Αντί όμως να την εξετάσει ο Δήμος ή η Περιφέρεια, προτιμούν μέχρι στιγμής να κωφεύουν, να κάνουν ότι δεν ξέρουν τίποτε, με αποτέλεσμα να μην έχουν ούτε καν περιφράξει τον χώρο για να τον προφυλάξουν από τις οπλές των κατσικιών που καταστρέφουν τα απολιθώματα σκαρφαλώνοντας στους τρεις κόκκινους βράχους του Κορακάρη που τα φιλοξενούν.

Κι ύστερα θέλουμε ανάπτυξη και ανεμογεννήτριες. Είναι ντροπή μας αυτή η κατάντια. 

Κύριε Γανιάρη, κύριε Λαμπρινούδη, κύριοι υποψήφιοι Βουλευτές, σας παρακαλώ κάντε κάτι να αλλάξουμε προσέγγιση και να πάμε μπροστά τον τόπο μας με πραγματική και όχι καταστροφική ανάπτυξη. Είμαι στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε πληροφορία και βοήθεια για ενέργειες προς αυτή την κατεύθυνση.

Ευχαριστώ.

Βολισσός

ο σάλιαγκας νικόλας άσιμος/ o saliagkas nikolas asimos

Eπανέρχομαι για τελευταία φορά μόνο και μόνο για να συγκεκριμενοποιήσω τα εξής: Πάντοτε οι μικρόνοες και οι μικρόψυχοι υποβιβάζουν τα κοινωνικά ζητήματα που τίθενται προς συζήτηση από κάποιες κεραίες της κοινωνίας, σε κλίμακα που ταιριάζει στο μπόι τους, δηλαδή στο πεδίο της προσωπικής αντιπαράθεσης. Μετατρέπουν δηλαδή το κοινωνικό πρόβλημα σε προσωπικό διότι μόνο σε τέτοια επίπεδα συζήτησης μπορούν να συμμετάσχουν, εκτοξεύοντας αφορισμούς προς αυτούς που ταράζουν τα νερά και ταυτόχρονα γλείφοντας τους δήθεν αδικημένους. Αυτές είναι καταστάσεις γνωστές από την αρχαιότητα και επιβεβαιώνουν ότι το ανθρώπινο γένος δεν έχει προχωρήσει ούτε κατά ένα βήμα από τότε. Γι' αυτό, συνήθως δεν απαντώ στους αυτόκλητους ταγούς του λαϊκού αισθήματος, οι οποίοι, αγανακτισμένοι συνήθως, παίρνουν το λόγο δημόσια κατόπιν κειμένων μου και, με δεδομένη τη μικρόνοια και τη μικροψυχία τους αλλά και την αδυναμία κατανόησης γραπτού κειμένου που είναι ασθένεια ευρέως διαδεδομένη στη χώρα μας, εντάσσουν τα ζητήματα που θέτω στην πεπερασμένη προσωπική τους σφαίρα, τα παραποιούν, μεταθέτουν αλλού το κέντρο βάρους τους, τα αλλοιώνουν και ουσιαστικά τα ακυρώνουν με αποτέλεσμα να μην προχωράει τίποτα. Έχει συμβεί πολλές φορές στο παρελθόν αυτό, οπότε ούτε και τώρα απαντάω σε κάποιον, απλά θέτω τα ουσιαστικά κατά τη γνώμη μου ζητήματα που προέκυψαν και αξίζει να τα αντιληφθούμε ως σύγχρονη κοινωνία αν θέλουμε επιτέλους να απελευθερωθούμε από τα βαρίδια του παρελθόντος. Για μένα λοιπόν δεν έχει καμία σημασία ποιος είναι ο συγκεκριμένος παπάς. Ποτέ δεν είχα σχέσεις με θρησκοληψίες και θρησκολαγνείες και ούτως ή άλλως όλοι οι εκφραστές τέτοιων ιδεοληψιών μού είναι αδιάφοροι. Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο δεν αναφέρθηκα (ούτε ποτέ αναφέρομαι) σε συγκεκριμένα ονόματα αλλά παραθέτω και καυτηριάζω τις, κατά την άποψή μου, παρηκμασμένες νοοτροπίες τις οποίες εκφράζουν και με σθένος υποστηρίζουν οι φορείς τους. Δεν υπάρχει λοιπόν προσωπικό ζήτημα με τον συγκεκριμένο άνθρωπο εφημέριο και όσοι θέλουν να το υποβιβάζουν εκεί, το κάνουν κρίνοντας εξ ιδίων τα αλλότρια αλλά και λόγω ανύπαρκτων πολιτικών επιχειρημάτων προς αντιπαράθεση στα ουσιαστικά ζητήματα. Διότι τα ζητήματα που έθεσα και για μένα είναι καίρια και ενδεικτικά της παρακμής μας ως κοινωνία είναι τα εξής:Πρώτον ότι ο Ερωτόκριτος χαρακτηρίστηκε από συγκεκριμένο λειτουργό και παιδαγωγό ως ειδωλολατρικό κείμενοΔεύτερον ότι η λογοκρισία της Τέχνης λαμβάνει ακόμα χώρα στην κοινωνία που ζούμε, εντάσσοντάς την ακριβώς στον Μεσαίωνα. Οι τιμητές της θρησκοληψίας που βγήκαν και θα βγουν να με αφορίσουν ας απαντήσουν (όχι σε μένα, αλλά στον εαυτό τους) γιατί να υπάρχει ρωμαϊκή λάρνακα (προϊόν Τέχνης ειδολολατρών) εντός του αύλειου χώρου της εκκλησίας του Άη Γιώργη στο Φρούριο; Μήπως πρέπει να αποκαθηλωθεί ως υβριστική για την ιερότητα του χώρου; Όσον αφορά στη λογοκρισία της Τέχνης, αυτό είναι αποτέλεσμα αμορφωσιάς και στενότητας πνεύματος και το ξαναείδαμε πριν μερικά χρόνια στην πόλη μας όταν απαγορεύτηκε να ανέβει συγκεκριμένη θεατρική παράσταση στο Ομήρειο, λόγω του ότι οι αντιδήμαρχοί μας την έκριναν ως ακατάλληλη και προκλητική!Τρίτο και τελευταίο σημαντικό κατά τη γνώμη μου θέμα είναι η νοοτροπία μιζέριας και κακομοιριάς που αποκαλύφθηκε σε όλο της το μεγαλείο από τη συμπεριφορά των ανθρώπων του Συλλόγου του Φρουρίου. Αυτά λοιπόν, συνεπτυγμένα: η ΚΑΚΟΜΟΙΡΙΚΗ ΜΙΖΕΡΗ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ, η ΘΡΗΣΚΟΛΗΨΙΑ και η ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ, είναι τα τρία κοινωνικά χαρακτηριστικά, τα οποία με συγκεκριμένα παραδείγματα σχολίασα και αυτά πρέπει να μας προβληματίσουν ως κοινωνία και να μας οδηγήσουν σε διάλογο με στόχο τη βελτίωσή μας. Ας αφήσουμε κατά μέρος όσους ανεπαρκείς αυτόκλητους τιμητές βλέπουν πίσω από όλα μονάχα προσωπικές επιθέσεις διότι η κοινωνία είναι και οι άλλοι, που ευτυχώς είναι ένα ικανό ποσοστό, οι οποίοι κατανοούν, προβληματίζονται και ελπίζουν.

Κρίση είναι η κοινωνική μιζέρια

Αναρωτιέμαι ύστερα από όσα είπαμε μέχρι σήμερα περί του ρόλου της Τέχνης στη διαχείριση της κρίσης, πώς μπορεί να γίνει αυτό σε μια Ελλάδα που βρίθει ακόμα προκαταλήψεων, θρησκοληψιών, μικροψυχίας και μιζέριας
Ως οπαδός του δημόσιου χρόνου, δηλαδή του προσωπικού χρόνου που ο καθένας θα έπρεπε να προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο, είτε με προσωπική εργασία για την επίτευξη κάποιου στόχου, είτε για προσφορά τέχνης, λόγου, σκέψης κλπ σε δημόσιο χώρο προς τέρψη και προς αφορμή κοινωνικοποίησης, συζήτησης, αλληλεπίδρασης, θεώρησα καλό να οργανώσω μια λογοτεχνική βραδιά όπου θα διάβαζα σε όσους φίλους μαζεύονταν, αποσπάσματα από το τελευταίο μου βιβλίο "Ήλιος με δόντια"
Θεώρησα επίσης καλό, επειδή το βιβλίο εξελίσσεται κατά ένα μέρος του μέσα στη συνοικία του Φρουρίου της Χίου αλλά και επειδή το Φρούριο αποτελεί έναν αγαπημένο μου τόπο που είναι άγνωστος για τους πολλούς κατοίκους του νησιού μιας και αποφεύγουν να μπαίνουν εντός του λόγω παλαιών προκαταλήψεων (πορνείων κλπ), να διοργανώσω την εκδήλωση σε έναν από τους δύο κατάλληλους δημόσιους χώρους που υπάρχουν εντός της συνοικίας
Ο ένας χώρος ήταν η αυλή της εκκλησίας του Άη Γιώργη, όμορφη αυλή ενός παλιού μεντρεσέ, με ρωμαϊκή λάρνακα στη μέση, σκηνικό εποχής
Πέρασα λοιπόν και ρώτησα τον εφημέριο αν θα είχε πρόβλημα να γίνει εκεί μέσα η εκδήλωση και έλαβα την απάντηση "φέρε μου τα κείμενα που θα διαβάσεις να δω αν είναι θρησκευτικά και αν ναι, τότε δεν έχω κανένα πρόβλημα". Λογοκρισία δηλαδή.
Όπως ήταν φυσικό έφυγα δίχως να το συζητήσω. Φεύγοντας ο εφημέριος, σεμια προσπάθεια να δικαιολογηθεί, μού έδωσε τη χαριστική βολή. Πριν μερικά χρόνια, είπε, έλαβε ένα αίτημα κάποιου σκηνοθέτη, ο οποίος, άκουσον άκουσον, ήθελε, λέει, να ανεβάσει εντός της αλής του Άη Γιώργη τον Ερωτόκριτο, που είναι ένα ειδωλολατρικό κείμενο αφού ο Ερωτόκριτος ορκίζεται, είπε ο εφημέριος, στα άστρα στον ουρανό στον ήλιο στο φεγγάρι και όχι στον θεό! Δεν το πιστεύετε μάλλον αυτό που άκουσαν τα αυτιά μου αλλά σας βεβαιώ ότι είναι αληθινό. Σας βεβαιώ επίσης ότι ο εν λόγω εφημέριος είναι και καθηγητής μέσης εκπαίδευσης και κάνει μάθημα σε παιδιά.
Έτσι απέρριψα κι εγώ την ιδέα της αυλής του Άη Γιώργη (με τι προσόντα άλλωστε θα μπορούσα να την διεκδικήσω, με έναν ομοφυλόφιλο παπά που είναι ο ήρωας του βιβλίου; Μάλλον αφορισμό θα διεκδικούσα και απορώ γιατί ακόμα δεν έχει κινηθεί το ζήτημα. Ίσως επειδή ο αρμόδιος Μητροπολίτης είναι πλέον γηραιός και δεν έχει διάθεση να αναμοχλεύει τέτοια πράγματα)
Πήγα λοιπόν στον εναπομείναντα προσφερόμενο χώρο, την κεντρική πλατεία του Φρουρίου
Εκεί, έμαθα κατόπιν ότι ο Πολιτιστικός Σύλλογος των κατοίκων διαθέτει γραφεία και χάρηκα διότι θεώρησα πως θα έχω κάποια βοήθεια π.χ. αν χρειαστώ έστω καμιά καρέκλα για να καθίσει κάποιος τυχόν ηλικιωμένος ακροατής
Επικοινώνησα λοιπόν με τον Πρόεδρο του Συλλόγου και τον ενημέρωσα περί του τι θα λάβει χώρα έξω από τα γραφεία τους για να λάβω την απάντηση ότι καμία καρέκλα δεν πρόκειται να βγει έξω από τα γραφεία διότι φοβάται μην τους τις σπάσουμε! Με πήρε και τηλέφωνο την παραμονή της εκδήλωσης για να μου δηλώσει (μην τυχόν και δεν το εννόησα καλώς) ότι πρέπει να κανονίσω την πορεία μου και να βρω άλλους τρόπους να κάνω την εκδήλωση διότι δεν πρόκειται ούτε μία καρέκλα να βγει έξω από τα γραφεία και πως αυτό ήταν απόφαση έκτακτου (όπως κατάλαβα) ΔΣ του Συλλόγου!
Ακόμα νιώθω τα σαγόνια μου κρεμασμένα από την έκπληξη, το ίδιο κι εσείς υποθέτω
Αυτή όμως είναι η Ελλάδα που ζούμε τόσα χρόνια και έτσι αντιμετωπίζει όποιον δεν κοιτάει τη δουλίτσα του, δεν είναι καλός χριστιανός και νοικοκύρης, όποιον ανακατεύεται με τα πίτουρα.

Η οικονομική κρίση είναι η τελευταία από τις κρίσεις που περνάει εδώ και πάρα πολλά χρόνια αυτός ο τόπος. Είναι αποτέλεσμα της κρίσης αξιών και της έκπτωσης συνειδήσεων και αξιοπρέπειας που τις βιώνουμε χρόνια, αλλά επειδή οι νεοέλληνες μάθανε να νιάζονται μόνο για το πορτοφόλι, κατάλαβαν τώρα μόλις αυτό που οι κεραίες της κοινωνίας συλλαμβάνουν και εκπέμπουν εδώ και δεκαετίες, δηλαδή ότι υπάρχει κρίση.